( آيهء 48 ) اللَّهُ الَّذِى يُرْسِلُ الرّيحَ فَتُثِيرُ سَحَابًا فَيَبْسُطُه‌ُو فِى السَّمَآءِ كَيْفَ يَشَآءُ وَ يَجْعَلُه‌ُو كِسَفًا فَتَرَى الْوَدْقَ يَخْرُجُ مِنْ خِللِه‌ِى فَإِذَآ أَصَابَ بِه‌ِى مَن يَشَآءُ مِنْ عِبَادِه‌ِى إِذَا هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ لغت : تثير مضارع از باب افعال است و مصدر آن أثاره به معنى حركت دادن و برانگيختن است . تفسير : خداى به حق ، آن ذاتى است كه بادها را مىفرستد ، پس به آن بادها ابرها را برمىانگيزاند و به هوا مىراند ، پس آن ابرها را هر گونه كه ارادهء او تعلق گيرد بگستراند و آنها را به صورت قطعه‌قطعه و پاره‌پاره‌هاى گوناگون درآورد ، آن گاه مىبينى كه باران از لابه‌لاى آن به حكم الهى بيرون مىآيد . پس چون آن باران را به هر سرزمينى كه مصلحت باشد برساند . ناگهان ايشان به سبب حصول فراوانى از آن آب ، شادمان و خرسند مىشوند . حضرت صادق عليه السلام به مفضّل فرمايد : تأمّل كن در منفعت ابر و صافى هوا كه گاه چنين و گاه چنان است ، و هر دو ضرورىِ مصلحت انسانى است ؛ و اگر يكى از اينها دائم مىبود امور معاش آنها مختلّ مىشد ؛ زيرا اگر هميشه باران مىباريد سبزىها متعفن و بدن حيوانات سست و هوا سرد مىشد و انواع بيمارىها در ميان مردم حادث و راه عبور مسدود مىگرديد ؛ و اگر هوا هميشه صاف بود و باران نمىباريد زمين خشك مىشد و گياه‌ها مىسوخت و آب چشمه‌ها و رودخانه‌ها زايل مىگرديد و ضرر بسيار وارد مىشد . تأمّل كن در نزول باران و تدبير حكيم عليم ، به درستى كه مقدّر فرموده از بالا بريزد تا جميعِ پست و بلند زمين را فرا گيرد و همه را سيراب كند ، و مقدَّر فرموده قطره‌قطره بيايد تا به قعر زمين فرو رفته باطن آن سيراب شود ؛ و اگر يك باره مىريخت ، زراعت‌ها فاسد مىگرديد و درخت‌ها مىشكست .